Mensen vragen me vaak hoe een gewone dag hier eruitziet. Ze verwachten meestal een ansichtkaart, of de bekentenis dat het stiekem precies hetzelfde is als een kantoor in Madrid. De waarheid zit ergens ertussenin: het werk is echt, de deadlines zijn echt, en de zee ligt toevallig aan het eind van de straat.

Zo ongeveer verloopt een goede werkdag voor mij. Niet elke dag ziet er zo uit, en sommige dagen bestaan uit vergaderingen en een broodje. Maar als het lukt, dan gaat het zo.

Vroeg zwemmen bij La Puntilla

In Gran Canaria komt de zon naar Europese maatstaven laat op, dus "vroeg" is hier niet zo heftig. De meeste ochtenden sta ik kort na het eerste licht op het zand bij La Puntilla, als het strand vooral van locals is die met hun hond lopen en een paar oudere zwemmers die dit al tientallen jaren doen.

Het rif langs Las Canteras houdt het water aan deze kant op de meeste dagen rustig, en juist daarom zwem ik hier graag vóór het werk. Geen golven om tegenin te vechten en niets te plannen, gewoon langs de kust zwemmen en weer terug. Twintig minuten is ruim genoeg.

Daarna haal ik onderweg naar huis wat fruit. Papaja's, bananen en wat er die week mooi uitziet. De Canarische bananen zijn kleiner en zoeter dan die je in Noord-Europa koopt, en ik ben gestopt met dat aan bezoekers uit te leggen. Ze moeten er zelf een proeven.

Het focusblok in de ochtend, met goede koffie

Rond half negen zit ik aan mijn bureau bij FICO. Het eerste wat er gebeurt is koffie, en daar ben ik een beetje kieskeurig in. In de coworking schenken we Italiaanse koffie, een van de beste die je kunt vinden, en die staat klaar nog voordat het werk begint.

De ochtend is voor het moeilijke werk. Beslissingen over architectuur, een lastige pull request nakijken, het document schrijven dat niemand anders wil schrijven. Ik houd mijn agenda zo vaak als ik kan leeg tot laat in de ochtend, sluit de chat-apps en laat de stilte zijn werk doen.

De ruimte helpt. Iedereen om je heen werkt ook, en die gedeelde concentratie maakt het makkelijker om bij de les te blijven dan aan de keukentafel. Het is geen magie, gewoon goed gezelschap.

Vis als lunch op de boulevard

Tijdens de lunch zie je de community van FICO. Rond half twee of twee uur, de lunchtijd in Spanje, zegt iemand "vis?" en lopen we met vier of vijf man naar de Paseo de Las Canteras.

Aan de boulevard zijn genoeg plekken die de vangst van de dag serveren, papas arrugadas met mojo en een eenvoudige salade. Op een langere dag lopen we in plaats daarvan naar de Mercado del Puerto, ongeveer tien minuten verderop, waar je bij de eetkraampjes makkelijk van alles een beetje kunt proeven.

De tafel is meestal een mix: een paar developers, een designer, iemand met een eigen startup, misschien een nieuwkomer die vorige week is aangekomen. De helft van het gesprek gaat over werk, en aan die lunches zijn veel goede ideeën en een paar samenwerkingen begonnen. De andere helft gaat over de vraag of de deining morgen hoog staat.

Overdrachten, dan een avondrun

De Canarische Eilanden hebben dezelfde tijdzone als het Verenigd Koninkrijk en Portugal, een uur achter op het grootste deel van het Europese vasteland. Dat werkt goed voor een team dat over Europa verspreid zit: ik ben online als Berlijn en Milaan dat ook zijn, en in de middag rond ik dingen met hen af.

De late middag is dus voor overdrachten. Ik beantwoord de vragen die na de lunch zijn opgestapeld, schrijf duidelijke notities voor wie het werk daarna oppakt en push de laatste commits van de dag. Ik probeer de code zo achter te laten dat de ik van morgenochtend er niet over hoeft te mopperen.

Dan klap ik de laptop dicht en loop ik een stuk over de Paseo. Van La Puntilla naar La Cícer en terug is ongeveer zes kilometer, vlak en autovrij, terwijl het licht oranje kleurt boven het water. Als ik terug ben, lopen de terrassen vol en stelt er meestal wel iemand van FICO een paar tapas en een drankje voor.

Waarom dit ritme voor mij werkt

Niets hiervan is op zichzelf bijzonder. Een zwempartij, een koffie, een lang focusblok, lunch met mensen die ik graag mag en een run aan het eind van de dag. Wat het laat werken, is dat alles op loopafstand gebeurt, zodat je nergens een auto, een reservering of een plan voor nodig hebt.

Dat was een groot deel van waarom ik FICO heb opgezet als coworkingruimte in Las Palmas precies hier, een paar minuten van het strand. Ben je nieuwsgierig naar de kleine versie van dit idee, lees dan mijn verhaal over mijn strandwandeling van 3 minuten en waarom die afstand zo veel uitmaakt.

Als je erover denkt om een paar weken of een paar jaar vanuit Las Palmas te werken: probeer mijn dag niet te kopiëren. Zoek de twee of drie dingen die je elke dag zou doen als ze dichtbij genoeg waren, en bouw je werk dan rond het in de buurt zijn daarvan. Hier liggen de meeste ervan al aan dezelfde straat.