De slechtste lunchpauze die ik ken, is die aan je bureau, met één hand op de muis, terwijl je dezelfde e-mail voor de derde keer leest. Ik deed het jarenlang. De meesten van ons wel.
Bij FICO is het alternatief op een paar minuten lopen. La Puntilla ligt aan het noordelijke uiteinde van Las Canteras, en een uur daar midden op de dag is een van de gewoonten geworden die ik het hardst zou verdedigen. Niet omdat het een wellnessroutine is, maar omdat de middag gewoon beter gaat als ik het gebouw echt even heb verlaten.
Kijken naar iets wat verder weg is dan een scherm
Tegen het middaguur heb ik meestal vier uur lang naar dingen gekeken die zo'n 60 centimeter van mijn gezicht af staan. Ik ga geen medische beweringen doen over ogen of spieren; vraag het maar aan een opticien als je die wilt. Ik kan alleen vertellen hoe het voelt.
Op het zand bij La Puntilla staan en naar de horizon kijken, over het rif en de open Atlantische Oceaan, voelt als het tegenovergestelde van een monitor. Niets om te lezen, niets om te beantwoorden, niets waarover je moet beslissen. Alleen water, een paar zwemmers en, op een heldere dag, in de verte de contouren van Tenerife en de berg Teide.
Tien minuten daarvan is iets kleins, maar ik merk het verschil als ik het niet doe. Op dagen dat ik aan mijn bureau eet, begint de middag moe en blijft hij zo.
Eten als een local, op korte loopafstand van je bureau
La Isleta is een werkerswijk, en de lunch hier is eerlijk. Binnen een paar minuten van FICO vind je kleine tascas en bars waar de buurtbewoners elke dag eten, met eenvoudig Canarisch eten tegen prijzen waar een bezoeker uit Amsterdam achterdochtig van zou worden.
Een paar tips om een goede plek uit te kiezen:
- Zoek een korte, handgeschreven menukaart. Een plato del día op een krijtbord betekent meestal dat het die ochtend is gekookt.
- Volg de locals. Als de tafels om 14:00 vol zitten met mensen in werkkleding die Spaans praten, zit je goed.
- Ga voor de vis. Gegrilde vis van de dag met papas arrugadas en mojo is een klassieker onder de lunches in Las Palmas en zelden een slechte keuze.
- Houd het licht als je nog calls hebt. Een salade, wat gegrilde groenten of een kom potaje laat je om 16:00 niet vechten tegen de slaap.
- Eet op het strand als je dat liever doet. Haal iets mee en zoek een plekje op het lage muurtje langs de Paseo.
Bedenk dat de lunch in Spanje later is dan in Noord-Europa. De keukens worden druk vanaf ongeveer 13:30, en als je al om twaalf uur aankomt, zijn ze misschien nog bezig met opbouwen.
Een beetje middagzon, met verstand
Er wordt veel beweerd over zonlicht en de biologische klok, en ik ben niet de persoon om daar feiten van fictie te scheiden. Wat ik weet is eenvoudiger. Na een ochtend binnen voel ik me wakkerder, niet slomer, als ik een half uur buiten in natuurlijk licht zit.
Het sleutelwoord is "met mate". De zon op Gran Canaria is het hele jaar sterk, ook als de panza de burro-wolken binnendrijven en het niet warm aanvoelt. Zit in de schaduw als het kan, smeer je in en val niet in slaap op het zand. Een middag aan je bureau met een verbrande huid helpt niemand.
De gesprekken die aan tafel ontstaan
De echte reden waarom ik de lunchpauze beschermd houd, heeft weinig met de zee te maken. Het zijn de mensen.
Als een paar van ons samen naar La Puntilla lopen, zijn de gesprekken anders dan die aan onze bureaus. Iemand noemt een probleem met een klant, iemand anders heeft iets vergelijkbaars opgelost, en tegen de tijd dat de koffie komt, is er een plan. Ik heb freelancers aan werk zien komen, developers medewerkers zien vinden en nieuwkomers hun eerste vrienden op het eiland zien maken, allemaal boven een gedeeld bord vis.
Niets daarvan is gepland, en daarom werkt het. Het is ook een groot deel van wat coworking Las Canteras anders doet voelen dan alleen werken in een appartement. Wil je zien hoe de lunch past in de rest van de dag, dan heb ik geschreven over mijn volledige werkdagschema in Las Canteras.
Dus sluit morgen tijdens de lunch je laptop. Loop naar La Puntilla, eet iets wat van de grill komt in plaats van uit een plastic bakje, kijk een paar minuten naar de horizon en praat met iemand. De e-mails blijven wel wachten, en je leest ze helderder als je terugkomt.